فراسوی زمان
.
- دلم واسه میخ ها می سوزه؟
- کدوم یکی؟
- گفتم میخ ها، یعنی همشون؟
- آخه میخ داریم تا میخ .
- هووم … خب … میخ هایی مثل میخ کابینت که توش پر از بشقاب و کاسه ی چینی ِ.
- اون که میخ نیست !
- کارش مثل میخه .
- حالا چرا واسه این نوع میخ ها دلت می سوزه؟
- خب آخه مجبورن همیشه اون بار سنگین رو نگه دارن و اگه یه ذره سست بشن همه اون ظرفها می افتن می شکنن، انگار مسئولیت همه اونا به دوش این میخ هاست … بعضی وقتا احساس میکنم دارن ناله میکنن.
- مثل سپهری که صدای جیغ شاخه های له شده رو میشنید.
- کدوم سپهری
- سهراب دیگه !
- آها ! … چی … مسخره میکنی؟!
- فکرنکنم! … حالا چی شد یاد میخ ها افتادی.
- داشتم به آدم هایی فکرمیکردم که کلی مسئولیت و وظیفه به دوش دارن و نمیتونن ازش فرار کنن.
- هووم … میدونی چرا میخا میخ شدن ؟!
- لابد واسه اینکه بکوبن به دیوار و چیز میزها رو بهشون آویزون کنن
- آفرین … و در واقع ماهیتشون همینه.
- یعنی چی؟
- یعنی میخ رو درست کردن که میخ باشه.
- و لابد آدم رو هم آفریدن که …
- آدم باشه… آدمی که هیچ کدوم از اینا رو احساس نکنه آدم نیست.
- لابد میخه !
- دقیقا
- من جدی هستم.
- من شوخی نمیکنم … اگه چیزی احساس نکنی چه فرقی با میخ و پرچ و پیچ داری ؟!
- » ناله می کنم پس هستم » !
- اهووم … ولی صبر کن ببینم … منو مسخره میکنی یا دکارت رو؟
- دکارت کیه ؟!
- دکارت رو نمی شناسی؟
- نه
- … !
.
.
پرم از خواب نديده
باغي از شعر رسيده
سردم از آه كشيده
رازي از پرده پريده
رمه اي از خود رميده .. … تشنه ي شير سپيده
مستم از بغض رفاقت
تردم از عطر سخاوت
تندم از نبض ترانه
سرخم از شوق ضيافت
رودي از موج جماعت….. خنده اي تا بي نهايت
همه ام از زخم هميشه
برجي از سنگم و شيشه
پرم از كاخ شكسته
تيشه ام، تيشه به ريشه
موجم از اوج پرستو
داغم از چراغ جادو
پرم از ديو و پريچه ….. پرم از كمند گيسو
پرم و چه خالي از تو
پر و خالي … هردو، هردو
دقیقا فرق آدم و میخ همین احساسه !
عادت به احساس هم از آدم میخ میسازه … وفتی عادت کنی به ناراحتی و دپ بودن میشی میخی که دپه ! عادت به سرخوشی میشی میخ شاد …
و الی آخر :دی